| |
BLOEDVERLIES ZWANGER
"Een miskraam is het verlies van een niet-levensvatbare vrucht. Een
miskraam in de eerste twee tot vier maanden van de zwangerschap noemt men
een vroege miskraam.
Een van de eerste verschijnselen is dikwijls vaginaal bloedverlies. Men
spreekt dan van een dreigende miskraam. Slechts in de helft van de situaties
treedt werkelijk een miskraam op; in de overige gevallen heeft het bloedverlies
een andere oorzaak. Hierop gaan we verderop in .
De medische term voor een miskraam is spontane abortus. Voor het afbreken
van een ongewenste zwangerschap gebruikt men de term abortus provocatus.
De term missed abortion gebruiken artsen en verloskundigen voor de situatie
waarin een niet-levensvatbare vrucht nog niet uit zichzelf naar buiten is
gekomen.
We spreken van een late miskraam of doodgeboorte als de zwangerschap verkeerd
afloopt na de vierde maand maar vóór de levensvatbare periode.
Dit komt veel minder vaak voor. Verschijnselen
bij een dreigende miskraam
Zwangerschapsverschijnselen zoals gespannen borsten en ochtendmisselijkheid
nemen soms af vlak voor een miskraam. Vaginaal bloedverlies en soms wat
menstruatie-achtige pijn bij een jonge zwangerschap kunnen het eerste
teken zijn van een dreigende miskraam. Bij de helft van de vrouwen met
bloedverlies of wat buikpijn is er gelukkig niets mis en verloopt de zwangerschap
verder ongestoord. Ook hoeft u niet bang te zijn voor aangeboren afwijkingen
of andere complicaties.
Andere oorzaken van bloedverlies tijdens het begin van de zwangerschap
• Bloedverlies in het begin van de zwangerschap duidt niet altijd
op een miskraam. Zo kan er een afwijking zijn van de baarmoedermond, bijvoorbeeld
een poliep of een ontsteking, waardoor de baarmoedermond gemakkelijk bloedt.
Bloedverlies komt dan vooral voor na gemeenschap of na (harde) ontlasting.
• Een veel minder vaak voorkomende oorzaak van bloedverlies is een
buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De zwangerschap is dan niet in, maar
buiten de baarmoeder ingenesteld, meestal in de eileider. De medische
term voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is extra-uteriene graviditeit,
vaak afgekort als EUG. De kans op een EUG is verhoogd na een eileiderontsteking
of een operatie aan de eileiders.
Ook een zwangerschap bij een nog aanwezig spiraaltje of na een sterilisatie
kan buitenbaarmoederlijk zijn. Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap
treedt nogal eens vrij hevige buikpijn op.
• Vrij
zeldzame oorzaken van bloedverlies vroeg in de zwangerschap zijn het afsterven
van een tweede vruchtje van een tweeling en een bloeding in de baarmoeder
naast het vruchtzakje.
• Als na onderzoek de oorzaak van het bloedverlies onduidelijk blijft,
spreekt men van een innestelingsbloeding: een bloeding die ontstaat door
ingroei van de zwangerschap in de wand van de baarmoeder.
Afwachten
Bloedverlies in de tweede of derde maand van de zwangerschap is vaak het
eerste teken van een miskraam. Meestal komt een miskraam na dit eerste
bloedverlies binnen een aantal dagen op gang,maar soms duurt dit nog een
week of zelfs een paar weken. Geleidelijk ontstaat krampende pijn in de
baarmoeder en neemt het bloedverlies toe, zoals bij een hevige menstruatie.
In de loop van enkele uren wordt de vruchtzak nu uit de baarmoeder gedreven.
De miskraam heeft dan plaatsgevonden. De vruchtzak is herkenbaar als een
met vocht gevuld blaasje met een vliezig omhulsel dat gedeeltelijk met
roze vlokken is bekleed. Vaak komen ook bloedstolsels vrij, die meer donkerrood
en glad zijn.
Sommige vrouwen twijfelen over het verschil tussen de vruchtzak en een
stolsel. Een stolsel kunt u met uw vingers uit elkaar trekken tot er niets
van overblijft, bij een vruchtzak herkent u altijd een met helder vocht
gevuld blaasje.
De pijn verdwijnt vrijwel direct na een miskraam die normaal verloopt.
Het bloedverlies vermindert snel en is vergelijkbaar met de laatste dagen
van een menstruatie.
Als de miskraam achter de rug is, kunt u de arts of verloskundige hiervan
op de hoogte stellen. Het is dan verstandig het verloren weefsel te bewaren,
zodat beoordeeld kan worden of het inderdaad om een miskraam gaat. Opsturen
van het weefsel voor microscopisch onderzoek is mogelijk, maar dit onderzoek
zegt niets over de oorzaak van de miskraam. Het bevestigt alleen maar
dat de miskraam werkelijk heeft plaatsgevonden. Ook geeft het bij geeft
bij deze korte zwangerschapsduur geen informatie over het geslacht van
de vrucht. Veel artsen vinden dit onderzoek van ook niet noodzakelijk.
Als u dat wilt, kunt u het weefsel begraven op een dierbaar plekje in
de tuin of ergens buiten.
Veel vrouwen geven de voorkeur aan afwachten, omdat een spontane miskraam
de natuurlijke gang van zaken is. Zij willen hun verdriet om het verlies
van een gewenste zwangerschap thuis beleven.
Een voordeel is dat eventuele (zeldzame) complicaties ten gevolge van
een curettage worden vermeden.
Sommige vrouwen vinden echter dat het afwachten veel onzekerheid oplevert
en het normale leven verstoort, terwijl zij soms ook nog zwangerschapsklachten
hebben. Een ander nadeel is dat er een kleine kans bestaat dat de zwangerschap
niet in zijn geheel naar buiten komt incomplete miskraam (of abortus incompletus).
Het bloedverlies blijft dan aanhouden. In dat geval moet alsnog een curettage
plaatsvinden.Als u besluit om een spontane miskraam af te wachten, is
het verstandig te bedenken hoe lang u wilt afwachten en dit met de verloskundige
of de arts te bespreken. Afwachten kan medisch gezien geen kwaad en heeft
geen gevolgen voor een nieuwe zwangerschap. Wel is het soms emotioneel
zwaar.
Een medische noodzaak tot een curettage is er alleen in het geval van
een incomplete miskraam." [Bron: gezondheid.be] |
|
