BUITENBAARMOEDERLIJKE ZWANGERSCHAP

DE KANS OP EEN BUITENBAARMOEDERLIJKE ZWANGERSCHAP
Van iedere honderd zwangerschappen is er één buitenbaarmoederlijk. De kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is groter wanneer de eileiders zijn beschadigd. Dit kan bijvoorbeeld door een ontsteking in de onderbuik (bijvoorbeeld een gesprongen blindendarm of Chlamydia, zie hieronder) of operaties in de buikholte. Ook een spiraaltje vergroot de kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Heb je eerder een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad, dan is er een kans van ca. 12% op herhaling.

Chlamydia
Als de vrouw ooit last heeft gehad van de SOA Chlamydia, is er een sterk verhoogde kans op onvruchtbaarheid en/of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Chlamydia kan een ontsteking van de vrouwelijke geslachtsorganen (waaronder de eileiders) tot gevolg hebben. Deze ontsteking kan een verstopping of verklevingen tot gevolg hebben, waar de eicel in kan blijven 'hangen'.

WAT GEBEURT ER PRECIES BIJ EEN BUITENBAARMOEDERLIJKE ZWANGERSCHAP?
Meestal nestelt de eicel zich in in één van de eileiders. Doordat het embryo groeit (en de placenta het weefsel aantast) zwelt de eileider, wat bloedingen tot gevolg kan hebben en er uiteindelijk toe kan leiden dat de eileider barst.

SYMPTONEN
Wanneer je een buitenbaarmoederlijke zwangerschap hebt, zullen hiervan doorgaans rond de 6e tot 10e week van je zwangerschap symptomen voordoen. Mocht je deze symptomen krijgen, dan moet je dit direct met je arts bespreken. Symptomen voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap kunnen zijn:
   - Buikpijn aan een van beide zijden
   - Vaginaal bloedverlies
   - Pijn in de schouderstreek
   - Flauwvallen
   - Misselijkheid

Wanneer deze verschijnselen zich voordoen kan er sprake zijn van een subacute vorm van de buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Vaak kan de betreffende eileider in dit stadium nog worden gered (zie behandeling hieronder). De acute vorm doet zich voor wanneer de eileider barst en gaat gepaard met de volgende symptomen en shockverschijnselen:
   - heftige pijn
   - bloeddrukdaling
   - snelle pols
   - bleke huid

Een acute buitenbaarmoederlijke zwangerschap betekent dat er onmiddellijk een spoedoperatie moet worden uitgevoerd.

DIAGNOSE
Omdat een aantal van de hierboven beschreven symptomen ook voor kan komen bij een normale zwangerschap, kan het voor de arts moeilijk zijn een diagnose te stellen. Er zijn daarom een aantal onderzoeken die uitgevoerd kunnen worden, wanneer het vermoeden bestaat dat er sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

ECHOSCOPIE
Met behulp van een echo kan een arts vaak zien dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gaat, doordat er bloed, afkomstig van de beschadigde eileider, in de buikholte te zien is. Ook is het vaak mogelijk het embryo te lokaliseren in de eileider of eierstok.
naar boven

LAPAROSCOPIE
Een laparoscoop is een soort camera, die via een klein sneetje in de onderbuik ingebracht kan worden om de binnenkant van de buikholte te bekijken. Een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is hiermee relatief eenvoudig vast te stellen.

KWANTITATIEVE HCG BEPALING
De bepaling van de hoeveelheid van het zwangerschapshormoon HCG is een andere manier om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap vast te stellen. Bij een normale zwangerschap verdubbelt de hoeveelheid HCG ongeveer iedere twee dagen. Als het HCG niet naar verwachting toeneemt, kan dat een teken zijn dat er iets niet in orde is met de zwangerschap. Artsen zullen altijd proberen om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te ontdekken, voordat de eileider barst. In dat geval kan de schade meestal beperkt blijven en zijn de risico's op inwendige bloedingen en de daarmee gepaard gaande complicaties aanzienlijk lager.

BEHANDELING
Bij de behandeling van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap wordt de zwangerschap altijd afgebroken en zal de arts proberen te voorkomen dat je onvruchtbaar wordt. Hoe eerder de buitenbaarmoederlijke zwangerschap wordt ontdekt, hoe groter de kans dat de zwangerschap ongedaan gemaakt kan worden, zonder dat je daar blijvende gevolgen aan overhoudt.

Wanneer er sprake is van een subacute vorm (zie hierboven) zal vaak in eerste instantie worden getracht om het embryo in te spuiten met een middel waardoor het afsterft en wordt geabsorbeerd door je lichaam. Een behandeling met methotrexaat is vergelijkbaar: hierbij wordt dit medicijn (dat onder andere gebruikt wordt bij kankerpatiënten) in het ziekenhuis ingespoten in je bloedbaan, waarna je zwangerschap wordt afgebroken. Dit kan onder andere worden gecontroleerd door een afname van het HCG-gehalte en het verdwijnen van de symptomen.

Bij de bovenstaande behandeling kan de betreffende eileider meestal gespaard blijven. Is de situatie ernstiger, bijvoorbeeld omdat de eileider al is gesprongen, dan is een chirurgische ingreep nodig. Het embryo wordt dan operatief verwijderd, waarbij vaak ook de eileider moet worden weggehaald en een bloedtransfusie nodig kan zijn. In extreme gevallen moet soms de eierstok ook worden verwijderd. Het mag duidelijk zijn dat je bij een dergelijke ingreep het risico loopt onvruchtbaar te worden." [bron: stilverlangen.com]